Türkiye'nin füze savunma sistemi  için Çinli bir firmayı tercih etmesi üzerine başlayan tartışmalar, NATO ve Washington tarafından açıkça dile getirilen itirazlarla büyüdü. Konu Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın destekçileri için bağımsızlık ve ulusal onur meselesine dönüştü. Savunma uzmanları ise  tartışmalarda güvenlik ihtiyaçlarının ikinci plana atıldığı görüşünde. Bilhassa da ulusal güvenliğe yönelen tehlikelerin arttığı bugünlerde...

Türkiye, hava savunma füzeleri FD-2000 için Çin Hassas Makineler İhracat ve İthalat Şirketi’yle (CPMIEC) görüşmelere başlayacağını Eylül'de duyurdu. Anlaşma karşılığında 3.4 milyar dolar alacağı söylenen CPMIEC İran, Kuzey Kore ve Suriye'ye askeri teknoloji transferi yaptığı gerekçesiyle ABD’nin ambargo uyguladığı firmalardan biri.  İhaleye katılan diğer firmalar ise Patriot'u üreten ABD'li Raytheon and Lockheed Martin,  Samp/T Aster 30'u üreten Fransız-İtalyan ortaklığı Eurosam ve S-400'ün üretici Rus Rosoboronexport'tu.

Türkiye'nin bu firmalar arasından Çin'i tercih etmesi Batılı devletler ve savunma sanayi çevrelerini şok etti. Uluslararası basın bunun Türkiye’nin Batı’dan koptuğunun bir göstergesi olup olmadığını sorguladı.   Financial Times gazetesi 20 Ekim'de yayımladığı bir makalede şu soruyu yöneltti: "61 yıldır NATO üyesi olan Türkiye, Batı'yla yollarını ayırdı mı?"

Bu iddiayı reddeden Türk yetkililer ise kararın siyasi  değil, ekonomik ve teknolojik nedenlerle alındığını söyledi. Zira, güvenlik alanındaki ihtiyaçlarını karşılarken daha bağımsız olmak isteyen Türkiye için savunma sanayindeki sözleşmelerin "teknoloji transferini" de kapsaması  önem taşıyor. Türkiye 1980-1988 yılları arasındaki İran-Irak savaşından bu yana kendi ulusal hava savunma sistemini kurma arayışında.  Zira savaş sırasında taraflar arasında karşılıklı kullanılan Rus yapımı Scud füzeleri Türk askeri yetkililerini aynı tehlikeyle ileride Türkiye'nin de karşılaşabileceği riskine karşı alarma geçirmişti. Bu risk Suriye'deki iç savaşla daha somutlaştı.