استقبال گرم از دانشجویان حقوق ایرانی در آمریکا

p
By
Article Summary
با تعلیق فرمان‌های محدودیت ویزا، هفت دانشجوی حقوق ایرانی در یک رقابت بین‌المللی «موت کورت» شرکت کردند تا به تمرین مهارت‌های خود بپردازند و با آمریکایی‌ها ملاقات کنند.

واشینگتن - برای هفت جوان ایرانی شرکت‌کننده در یک رقابت بین‌المللی «موت کورت» [شبیه‌سازی جلسات دیوان بین‌المللی کیفری به صورت یک دادگاه صوری] که بین ۹ تا ۱۵ آوریل در واشینگتن برگزار می‌شد، قدم اول موفقیت می‌توانست این باشد که به مکان برگزاری مسابقه برسند.

با این که تیم ایرانی‌ها -شامل پنج تنظیم‌کنندهٔ لایحه، یک سرپرست و یک شرکت‌کنندهٔ پیشین که نقش قاضی را ایفا می‌کرد- به مرحلهٔ‌ فینال نرسید، اعضای آن به المانیتور گفتند که از گرفتن ویزا خرسند شده‌اند.

دادگاه‌های آمریکا دو بار با تلاش دولت دونالد ترامپ برای محدود کردن ورود شهروندان (اولین بار هفت کشور و دومین بار شش کشور) عمدتاً مسلمان‌نشین، از جمله ایران، مقابله کرده‌اند. بدین ترتیب، وزارت خارجهٔ ایالات متحده کماکان به صدور روادید برای ورزشکاران ایرانی و کسانی که برای اهداف آکادمیک و تبادل فرهنگی به آمریکا می‌روند، ادامه می‌دهد.

یکی از دانشجویان حقوق ایرانی در گفت‌وگو با المانیتور، گفت که تیم ایرانی از استقبال گرمی که از آن‌ها به عمل آمده است، خشنود هستند.

بهار باباپور، ۱۸ ساله، به المانیتور گفت: «آن‌چه دربارهٔ کل این روند مرا هیجان‌زده کرده، این است که من افراد مختلفی را از سراسر جهان این‌جا می‌بینم.» او افزود: «آمریکایی‌ها به واقع نشان می‌دهند که آن‌چه دربارهٔ ایرانیان فکر می‌کنند، کاملاً با نظر رئیس جمهوریشان دربارهٔ ما، متفاوت است. آن‌ها می‌دانند که در هر کشوری خوب و بد وجود دارد و اگر ما این‌جا برای این رقابت حضور یافته‌ایم، نمی‌توانیم جزو بدها باشیم.»

در ایران، بر خلاف ایالات متحده، دانشجویان می‌توانند در دوران لیسانس، رشتهٔ حقوق را انتخاب کنند. باباپور که اهل دزفول در جنوب ایران است، سال اول خود را در دانشگاه علامه طباطبایی تهران می‌گذراند. تیم او یکی از دو گروهی بود که از ایران برای شرکت در رقابت‌های دادگاه صوری (موت کورت) «فیلیپ سی جساپ» در حقوق بین‌الملل، انتخاب شده بود؛ مسابقه‌ای که ۵۸ سال است دانشجویان حقوق را از سراسر جهان به خود جذب می‌کند.

با این حال، تیم دوم از دانشکدهٔ روابط بین‌الملل، زیر نظر وزارت امور خارجهٔ ایران، علی‌رغم آن‌که در مسابقات داخلی تیم علامه را شکست داده بود، نتوانست به واشینگتن بیاید.

مریم جزینی، رئیس بخش نیویورک کانون وکلای ایرانی در آمریکا و مدیر ملی رقابت‌های دادگاه صوری، می‌گوید که تیم مذکور نتوانست در زمان مقرر ویزا بگیرد.

به دلیل آن‌که متعاقب بحران گروگان‌گیری در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۱، سفارت ایالات متحده در ایران بسته است و هیچ دیپلمات آمریکایی در ایران حضور ندارد، ایرانیانی که می‌خواهند به آمریکا سفر کنند باید برای مصاحبهٔ ویزا به کشورهای همسایه مانند ارمنستان یا امارات متحده عربی سفر کنند. آن‌ها اغلب باید یک بار دیگر نیز برای دریافت روادید بروند. این، یک روند زمان‌بر، پر هزینه و پر اضطراب است.

علی اکبر مسعودی لمراسکی، فردی که در سال ۲۰۱۵ از جانب شهید بهشتی تهران، دیگر دانشگاه سطح بالای ایران، در رقابت‌ها شرکت کرده بود و در این دوره به عنوان قاضی حضور یافته بود، گفت: «آمدن به این‌جا برای تیم‌های ایرانی سخت‌ترین کار است.»

جدا از مسائلی که امسال به روند اخذ ویزا اضافه شده‌اند، این پروسه پیشتر نیز مملو از چالش‌ها و مشکلات بوده است.

لمراسکی گفت: «من در سال ۲۰۱۵، مدت ۲۴ روز در دوبی ماندم تا ویزایم را بگیرم.» به گفتهٔ او، این اضطراب‌ها بر توانایی دانشجویان ایرانی برای آماده‌کردن خود جهت شرکت در رقابت‌ها، تأثیر می‌گذارد. او اظهار کرد: «حتی اگر شما مطمئن باشید که رقابت را می‌برید، هنوز باید با تردیدهای بسیاری مقابله کنید؛ از جمله این‌که آیا می‌توانم ویزا بگیرم؟ آیا می‌توانم به‌موقع برسم؟»

ایرانی‌ها می‌بایست با بیش از ۵۵۰ دانشکده از حدود ۹۰ کشور دنیا رقابت می‌کردند. مسابقه، نوعی شبیه‌سازی از یک دعوای حقوقی میان کشورهای فرضی در برابر دیوان بین‌المللی دادگستری، یک نهاد وابسته به سازمان ملل متحد در لاهه، است. دانشجویان لوایح خود را به طور نوشتاری و شفاهی در ابعاد گوناگون مسئله، ارائه می‌کنند.

موضوع‌های امسال به ایران و خاورمیانه نیز مرتبط بودند و به مسائل محیط زیستی و فرهنگی جاری نیز می‌پرداختند. معین عارفی‌فرد، دانشجوی ترم آخر دانشگاه علامه طباطبایی که سرپرستی تیم را نیز بر عهده داشت، گفت که چگونگی تقسیم منابع آبی میان کشورها (مسئلهای اساسی میان ایران و همسایگانش، از جمله افغانستان)، چگونگی حفظ میراث فرهنگی و جلوگیری از سرقت این آثار (یکی از مشکلات مهم، به‌ویژه در زمان جنگ) و نحوهٔ کمک به کشورها برای پذیرش پناهندگانی که از خشکسالی می‌گریزند (یکی از مسائلی که متعاقب ناآرامی‌های سوریه از سال ۲۰۱۱ به بعد روی داد)، بخشی از موضوع‌ها را تشکیل می‌دادند.

باباپور گفت که رقابت‌ها می‌تواند آیندهٔ قضاوت‌ها در حقوق بین‌الملل را ترسیم کند. او اظهار کرد: «در دانشکدهٔ حقوق، شما همیشه مسائل تئوریک را می‌خوانید اما وقتی به این نوع دادگاه‌ شبیه‌سازی شده می‌پیوندید، می‌بینید که یک کار واقعی را می‌توانید انجام دهید و از درس‌هایی که خوانده‌اید، استفاده کنید.»

نیما شجاعی، ۲۱ ساله، یک عضو دیگر تیم، گفت که رقابت‌ها «باعث شدند که من بهتر فکر کنم. شاید اگر امثال این تجربیات ادامه یابند، من بتوانم در آینده بیشتر برای کشورم مفید باشم.»

کانون وکلای ایرانیان در آمریکا، سفر دانشجویان را به این کشور تسهیل کرد؛ امری که دانشجویان قدردان آن بودند.

عارفی‌فرد گفت «ما همه می‌خواهیم از لیلا [منصوری] تشکر کنیم. اگر او نبود، ما در حال حاضر این‌جا نمی‌بودیم.» لیلا منصوری رئیس دفتر واشینگتن کانون وکلای ایرانیان در آمریکا است.

منصوری به المانیتور گفت که این سومین سال است که سازمان متبوع او از دانشجویان ایرانی حمایت می‌کند و تأکید کرد که رویارویی دانشجویان ایرانی و آمریکایی و دیگر ملیت‌ها، برای تمامی آنان سودمند است. او گفت: «هر زمان که یک دانشجو بتواند از کشور خود خارج شود و دیگران را از سراسر جهان ملاقات کند، موضوعی سودمند خواهد بود.»

همچنین ممکن است که روزی ایرانی‌ها و آمریکایی‌ها یکدیگر را در دادگاه ملاقات کنند و دعاوی مالی و مسائل دیگری را که بین طرفین وجود دارد، آن‌جا اقامه کنند. یا ممکن است بخشی از یک سری مذاکرات دیپلماتیک موفق باشند؛ مانند توافق اتمی اخیر.

جزینی، فردی که نخستین بار ایران را در سال ۲۰۱۵ به رقابت‌ها وارد کرد و برای انجام مسابقات داخلی به ایران سفر کرد، می‌گوید خوشحال است که حداقل یکی از تیم‌ها توانست [به آمریکا] سفر کند.

او به المانیتور گفت: «من فکر می‌کنم که واقعاً برای هر دو طرف [ایرانی‌ها و آمریکایی‌ها] مهم است. ایرانی‌ها به عرصهٔ حقوق بین‌الملل در یک صحنهٔ جهانی وارد می‌شوند و برای آمریکایی‌ها نیز سدهایی که در حالت عادی شکستن‌شان دشوار است، برداشته می‌شوند.»

اعضای تیم ایران گفتند که فارغ از مسئلهٔ ویزا، آن‌ها از استقبال گرم و رفتار مناسب مقام‌های مرزی ایالات متحده، شگفت‌زده و خوشحال شدند.

سیما غفاری، ۲۳ ساله و عضو دیگر تیم که ابتدا برای دیدار با بستگانش به لس آنجلس وارد شد، گفت: «به آن بدی که من فکر می‌کردم نبود.» او افزود: «در لس آنجلس، مردم بسیار مهربانند و به شما لبخند می‌زنند. این به شما انرژی مثبت می‌دهد. این‌جا، ملیت و رنگ پوست مهم نیست. تنها انسان بودن مهم است.»

باباپور افزود: «من واقعاً از این تجربه لذت بردم. من چیزهایی را دیدم که پیشتر تنها در فیلم‌ها دیده یا در کتاب‌ها خوانده بودم. این مانند رؤیایی زنده بود.»

Found in: court, visa, competition, academics, donald trump, us-iranian relations, travel ban
x

Cookies help us deliver our services. By using them you accept our use of cookies. Learn more... X