نبض فلسطین

در بازداشتگاه‌های غزه چه می‌گذرد؟

p
By
Article Summary
شهر غزه، نوار غزه – هر زمان که مریم.ج برمی‌خیزد تا به کارهای روزانه و تهیه غذا برای خانواده‌اش بپردازد، دردهای شدیدی که یادگار شکنجه بی‌رحمانه او در یکی از بازداشت‌گاه‌های پلیس خان یونس در جنوب غزه است، پا و کمرش را در بر می‌گیرد. او در اکتبر ۲۰۱۴ به اتهام نگهداری تعداد زیادی داروی غیرقانونی ترامادول در محل زندگی‌اش، بازداشت شده بود. مریم که در خان یونس زندگی می‌کند، به المانیتور...

شهر غزه، نوار غزه – هر زمان که مریم.ج برمی‌خیزد تا به کارهای روزانه و تهیه غذا برای خانواده‌اش بپردازد، دردهای شدیدی که یادگار شکنجه بی‌رحمانه او در یکی از بازداشت‌گاه‌های پلیس خان یونس در جنوب غزه است، پا و کمرش را در بر می‌گیرد. او در اکتبر ۲۰۱۴ به اتهام نگهداری تعداد زیادی داروی غیرقانونی ترامادول در محل زندگی‌اش، بازداشت شده بود.

مریم که در خان یونس زندگی می‌کند، به المانیتور گفت: «در طول مدت بازجویی، زیر ضربات وحشیانه بازجوهای مرد در اداره مبارزه با مواد مخدر قرار گرفتم. آن‌ها آنقدر به بدنم لگد زدند که خون از لای پاهایم سرازیر شد. آنان سپس دست‌های مرا بستند و با باتون به پاهایم می‌زدند».

او افزود: «سپس مرا به زندان انصار در شهر غزه فرستادند که هشت ماه آن‌جا ماندم. هم‌بندی‌های من، گواه کبودی‌های سراسر بدنم هستند».

المانیتور با سرهنگ سامح سلطان، مدیر اداره مبارزه با مواد مخدر، در دفترش گفت‌وگو کرد. او اعمال شکنجه را از سوی ماموران اداره‌اش که در بازداشتگاه‌های پلیس غزه مستقر هستند، تکذیب کرد.

او تاکید کرد که افسران مرد هرگز به بازداشت‌شدگان زن دست نمی‌زنند، مگر اینکه حین بازداشت قاچاقچی‌ها، درگیری روی دهد و ماموران مجبور شوند از خود دفاع کنند. او گفت: «البته برخی خطاها هم ممکن است روی دهند، ما فرشته نیستیم».

المانیتور به طور اختصاصی به شهادت‌نامه برخی از زندانیان زن در زندان انصار دسترسی پیدا کرد. این اسناد که درباره قربانیان ضرب و جرح و شکنجه در بازداشتگاه‌های پلیس هستند، توسط یکی از سازمان‌های مدافع حقوق بشر در غزه، به شرط پنهان ماندن هویت‌ها، ارائه شدند.

اولین شهادت‌نامه، مربوط به میم.الف زندانی ۲۷ ساله‌ای است که در سوم ژوئن ۲۰۱۵ بازداشت شد. یکی از کارکنان مرد اداره مبارزه با مواد مخدر، در اداره پلیس شهر الزهراء، پاها، سر و کمر او را با باتون زیر ضرب قرار داد. آن مامور، متهم را مجبور کرد که روی زمین بنشیند و پاهایش را از هم باز کند، سپس با وارد کردن حدود ۲۰۰ ضربه به پاهایش –که باعث سیانوز و ورم انگشتانش شد- از او خواست که به اعتیاد به ترامادول اعتراف کند.

زندانی در گواهی خود تاکید کرد: «روز ۴ ژوئن مرا به دادستانی دیر البلح بردند. در آن‌جا گفتم که مورد ضرب قرار گرفتم اما علیرغم آثار کبودی بر بدنم، ابراز این سخنان بی‌فایده بود». او گفت که باز هم به بازداشتگاه اداره مواد مخدر در پلیس مرکزی نوار غزه در نصیرات برده شد و آن‌جا هم پیش از انتقال به زندان انصار، کتک خورد.

امل نوفل، رییس زندان انصار در این باره به المانیتور گفت: «زمانی که ما یک زندانی را با کبودی‌های آشکار تحویل می‌گیریم، او را به پزشک زندان ارجاع می‌دهیم. پس از آن، گزارش پزشک به دادستانی، پلیس و بازرسی ارجاع می‌شود». او گفت که در طول یک‌سال گذشته هیچ زنی را که نشانه‌های کبودی در بدنش داشته باشد، تحویل نگرفته است.

زمانی که شهادت میم.الف در اختیار سرهنگ سلطان، مدیر اداره مبارزه با مواد مخدر، قرار گرفت، او به المانیتور گفت که علیرغم سست بودن شواهد، این مساله را پی‌گیری خواهد کرد. او گفت: «بسیاری از آن‌ها که محکوم شده‌اند، ادعا کردند که اعترافات‌شان زیر شکنجه اخذ شده تا بتوانند محکومیت خود را کاهش دهند».

الف.لام، فرد ۱۸ ساله‌ای است که به اتهام سرقت بازداشت شد و در تاریخ ۱۹ آوریل ۲۰۱۴ به مرکز پلیس معروف به ابو عربان در نصیرات انتقال یافت. او به دلیل شرایط وخیم روحی و روانی‌اش، از صحبت با المانیتور سر باز زد اما پدرش احمد.لام داستانش را این‌گونه روایت کرد: «آن‌ها آویزانش کردند و افسران پلیس آن‌قدر او را زدند تا به یک رشته‌ از جرایم که مرتکب نشده بود، اعتراف کند».

وی افزود: «دخترم به دلیل شکنجه و ضربات فیزیکی متعددی که قبل از انتقالش به زندان انصار متحمل شد، از لحاظ جسمی و روحی آسیب دید. او را ۱۰ ماه در زندان انصار نگه داشتند». احمد.لام ادامه داد: «وقتی من برای پیگیری سرنوشت دخترم به پاسگاه پلیس رفتم، آن‌ها مرا هم گرفتند، دستانم را بستند، از سقف آویزان کردند و بی‌رحمانه کتک زدند. بازجویی و کتک‌ها برای یک هفته ادامه داشت. بعد از آن، یکی از بازجوها گزارشی را برایم قرائت کرد که من خودزنی کرده‌ام. من هم پاسخ دادم که چگونه می‌توانستم دستم را ببندم و خودم را از سقف آویزان کنم؟».

ماده ۱ از فصل سوم قانون جزایی فلسطین، نسخه سوم، مصوب سال ۲۰۰۱ –که در نوار غزه اجرا می‌شود- تصریح کرده است: «هیچ فردی نباید بدون حکم قانونی مراجع ذیصلاح بازداشت یا زندانی شود. رفتار با فرد بازداشت‌شده باید به نحوی باشد که شخصیت او حفظ شده و آزار معنوی یا فیزیکی به او نرسد».

ماده‌های ۹۹ و ۱۰۰ از فصل پنجم همان قانون قید کرده‌اند: «قبل از بازجویی از متهم، جانشین دادستان باید او را از نظر فیزیکی چک کند و اگر زخم واضحی در بدن بود، باید به همراه دلیل وقوع زخم، در گزارش قید شود. اگر متهم یا وکیل او درخواست کنند یا شخص جانشین دادستانی تشخیص دهد، باید دستور آزمایش فیزیکی و روانی متهم توسط مراجع ذیصلاح پزشکی داده شود».

در گزارش سالانه کمیسیون مستقل حقوق بشر که سال ۲۰۱۴ منتشر شد، ذکر شده که این کمیسیون حدود ۷۵۰ شکایت از شهروندان دریافت کرده که ادعا داشتند تحت شکنجه و آزار در طول بازداشت‌شان قرار گرفتند. در میان این شکایات، ۱۴۴ گزارش مربوط به کرانه غربی و ۶۰۶ گزارش مربوط به نوار غزه بود.

ایاد البزم، سخن‌گوی وزارت کشور در این باره گفت: «پنج زندان که در نوار غزه وجود دارند، جای کافی دارند، حقوق انسانی زندانیان در این مکان‌ها رعایت می‌شود و تحت بازرسی دایمی هستند. از سوی دیگر، برخی بازداشتگاه‌های پلیس استاندارد نیستند و با جزییات شرایط لازم تطبیق ندارند زیرا آن‌ها به دلیل بمباران‌های مداوم از سوی اسراییلی‌ها، به طور مرتب عوض می‌شوند و جای ثابتی ندارند».

او احتمال برخورد میان ماموران پلیس و شهروندان در بازداشتگاه‌ها را تایید کرد اما گفت: «چیزی به نام شکنجه در آن‌جا وجود ندارد. این بازداشتگاه‌ها اصلا برای این کار ساخته نشده‌اند». منظور وی این بود که این مکان‌ها تجهیزات لازم برای وقوع شکنجه را ندارند.

البزم افزود که اگر چنین رفتاری با یک متهم شده باشد، نباید آن را به پای تمام پرسنل وزارت کشور یا نیروی پلیس غزه گذاشت. برعکس، این مراجع، کمیسیون‌هایی را تشکیل داده‌اند که از اساس به رسیدگی و مقابله با چنین اعمال غیرقانونی اختصاص دارد.

شهادت‌نامه دلال.ع و نادیا.ع، به ترتیب ۲۴ و ۴۸ ساله از سوی المانیتور بررسی شد. هر دوی آن‌ها شیوه مشابهی از شکنجه را شرح داده بودند و هر دو در روز ۵ ژوئن ۲۰۱۵ در دو بازداشتگاه جداگانه پلیس در بخش مرکزی غزه بازداشت بودند. هر دو از دستان‌شان به قلاب‌های فلزی در سقف آویزان شدند و با باتون پلاستیکی فشرده کتک خوردند تا به رابطه جنسی نامشروع، اعتراف کنند.

المانیتور هر دو گزارش را به سخن‌گوی پلیس غزه، سرهنگ دوم ایمن البطنیجی، در دفتر کارش واقع در شهر امنیتی عرفات غزه، نشان داد. او اتهام‌ها را رد کرد و گفت که هفت سازمان نظارتی –از جمله بازرسان وزارت کشور و پلیس- بر کار نیروی پلیس نظارت می‌کنند و جرایمی برای ماموران خطی که شهروندان از آن‌ها شکایت کنند، در نظر گرفته می‌شود.

البطنیجی در طول ملاقات با ما، با سروان عرفات ابو جیاب، مدیر بخش بازرسی در فرمانداری مرکزی تماس گرفت و المانیتور شهادت‌نامه هر دو فرد مورد نظر را برای او نیز به صورت تلفنی خواند. ابو جیاب با قاطعیت وجود شکنجه را رد کرد و گفت: «با آن‌ها خوب و انسانی رفتار شد». وی افزود که آن‌ها متهم به تخلفات اخلاقی جدی بودند.

المانیتور اظهارات متعددی از زندانیان زن دیگر درباره ضرب و شتم و شکنجه در مرکز پلیس در غزه دریافت کرد که همگی از یک روش شکنجه حرف می‌زدند. آن‌ها که اغلب از فقر و خانواده‌های به‌هم‌ریخته رنج می‌برند، خاطره بدرفتاری‌های برخی از نیروهای امنیتی و پلیس را هم به عذاب‌هایی که می‌کشند، افزوده‌اند.

Continue reading this article by registering at no cost and get unlimited access to:

  • The award-winning Middle East Lobbying - The Influence Game
  • Archived articles
  • Exclusive events
  • The Week in Review
  • Lobbying newsletter delivered weekly
Found in: torture, prisoners, police brutality, human rights, gaza strip, female prisoners, drugs, detention

اسما القول همکار المانیتور است در بخش نبض فلسطین و روزنامه نگار از کمپ پناهندگان رفاه در غزه.

x

The website uses cookies and similar technologies to track browsing behavior for adapting the website to the user, for delivering our services, for market research, and for advertising. Detailed information, including the right to withdraw consent, can be found in our Privacy Policy. To view our Privacy Policy in full, click here. By using our site, you agree to these terms.

Accept