نبض ایران

نماینده قطر در سازمان ملل میخواهد موانع را از سر راه بردارد

p
By
Article Summary
عالیجناب شیخ علیا بنت احمد بن سیف آل ثانی میداند چگونه میتوان تغییری آنی در وضعیت موجود ایجاد کند اما معتقد است تغییر تدریجی موثرترین راه بهبود وضع زنان در منطقه است.

شیخ علیا بنت احمد بن سیف آل ثانی سفیر و نماینده دائم  قطر در سازمان ملل معتقد است پس از وقوع بهار عربی زنان به سخنگویان وضعیت کشورهای منطقه تبدیل شده‌اند.

" دیدیم که زنان چگونه پیام آور روند تحولات بهار عربی در جهان عرب شدند."

الثانی که در خانواده‌ای دیپلماتیک بزرگ شده و خارج از کشورش تحصیل کرده می‌گوید پس از کار کردن با الگوی خودش٬  احساس کرده‌است وظیفه‌ دارد کار دیپلماتیکش را ادامه دهد و تاثیر مثبتی در وضعیت زنان قطر داشته باشد.

الثانی می‌گوید: "الگوی من در این زمینه شیخه موزا٬ بانوی اول پیشین قطر٬ بود. من افتخار کار کردن با او و برای او را به مدت چند سال داشتم. او الهام بخش من و بسیاری از ما بود. کار او نوعی از سر راه  برداشتن موانع بود."

الثانی تلاش کرده‌است موانع مربوط به خودش را نیز با تمرکز روی مسائلی که پیش از این نادیده می‌گرفت از بین ببرد. "یکی از تکالیفی که انجام دادم و  از صمیم قلب به آن علاقه داشتم به سال‌ها قبل وقتی من در نیویورک به عنوان دیپلمات کار می‌کردم برمی‌گردد. توانستم اهمیت نابسامانی‌های پیشرونده اوتیسم را تشخیص دهم. در گذشته به اوتیسم توجه کافی نشده بود." تغییر در این دیدگاه در قطر و در سطح جهانی برای این دیپلمات ساکن نیویورک بسیار خشنود کننده بوده‌است٬ "من با مردم در خیابان‌ها ملاقات می‌کردم. وقتی شروع به صحبت با آنها می‌کردم و آنها می‌فهمیدند که من اهل قطر هستم در این زمینه کار می‌کنم به من می‌گفتند تو روی زندگی ما تاثیر گذاشتی. این واقعا دوست داشتنی ترین دستاورد من بوده‌است."

تغییر شرایط زنان در منطقه همیشه خیلی سریع نبوده‌است ولی الثانی تغییر تدریجی با سرعت کمتر ولی با اثرگذاری ماندگار را ترجیح می‌دهد" اعتقادی به تندروی ندارم. بعضی کشورها می‌خواستند به همه نشان دهند که اوضاع‌شان در حال بهبود است و تغییرات سریعی انجام دادند ولی جامعه‌ توانایی قبول این تغییرات سریع را نداشت. ما در قطر٬ تغییرات آهسته را انتخاب کردیم. مثلا پذیرفتن کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان. قطر یکی از کشورهایی بود که دیر به این کنوانسیون پیوست. فکر می‌کنم پنج سال طول کشید تا ما در سطح ملی در این مورد بحث کنیم و به نتیجه برسیم. ما مناظره‌های زیادی را برگزار کردیم. در زمانیکه این مناظره‌ها اتفاق افتادند من عضو شورای ملی مسائل خانواده بودم. ما از ابزار گفتگو با خانواده‌ها با مردان و زنان استفاده کردیم. حتی بسیاری از زنان نیز با پیوستن به این کنوانسیون موافق نبودند چرا که فکر می‌کردند این کار به معنی ورود اندیشه‌های خارجی (غربی) است و نمی‌خواستند خودشان یا خانواده‌هایشان را در معرض چنین اندیشه‌هایی قرار دهند. بنابراین این مشکل فقط مردان نبودند٬ زنان هم بخشی از این مشکل بودند. اما من فکر می‌کنم به خاطر روندی تدریجی‌ که در پیش گرفته بودیم توانستیم رضایت آنها را جلب کنیم."

الثانی می‌داند علیرغم دستاوردهایی که به دست آمده بسیار بیشتر از آن مورد نیاز است "به نظر من ما باید در حال حاضر از این دستاوردها محافظت کنیم و به آینده فکر کنیم."

متن مصاحبه کامل در زیر آمده است:

المانیتور: چه چیزی الهام بخش شما برای دیپلمات شدن شد؟

الثانی: چه چیزی الهام بخش من شد؟ خوب یک مسئله این است که من به خانواده‌ای تعلق دارم که از چند دیپلمات سابق تشکیل شده‌است. پدرم٬ عمویم. بنابراین این چیزیست که من در سرتاسر زندگی‌ام یاد گرفته‌ام. این یکی از دلایلش بود.

دلیل دوم اینکه فکر کردم برای قطر نیز این مهم است. برای اینکه پس زمینه‌ای از این مسئله به شما بدهم باید بگویم قطر با وجود اینکه به زنان و نقششان در جامعه احترام می‌گذارد٬ جامعه‌ای محافظه کار است. ما پیش از این زنی که کار دیپلماتیک بکند نداشتیم. من احساس کردم این وظیفه به دوش من است چرا که من هم توانایی‌اش را داشتم و هم دانش و مهارت‌های لازم برای این کار را.

من شغل قبلی‌ام را دوست داشتم. واقعا آن را دوست داشتم چون زمینه کار من بیشتر کار اجتماعی در درون جامعه قطر است. کار کردن با سازمان‌های مردم نهاد (NGO) دفاع از حقوق کودکان٬ زنان. اما همچنان فکر می‌کردم وظیفه انجام کار دیپلماتیک دارم چرا که هم دانش‌اش را داشتم و هم مشوق کافی برای ورود به این عرصه. فکر کردم که باید این کار را انجام دهم چرا که این کار باعث می‌شود دیگران نیز تشویق شوند وارد این عرصه شوند و شاید نوعی احساس مسئولیت می‌کردم و البته این نتیجه داد.

المانیتور: پس شما احساس می‌کردید باید به الگویی برای دیگران تبدیل شوید؟

الثانی: دقیقا

المانیتور: آیا شما به جز پدر و خانواده‌تان الگویی داشتید؟

الثانی: بدون شک خانواده من در زمینه آشنایی و داشتن دانش در این زمینه اولین الگوهای من بودند. مدل واقعی من در این زمینه شیخه موزا٬ بانوی اول پیشین قطر٬ بود. من افتخار کار کردن با او و برای او را به مدت چند سال داشتم. او الهام بخش من و بسیاری از ما بود. کار او نوعی از سر راه برداشتن موانع بود. او در واقع اولین کسی بود که موانع را از بین برد. بودن یک چهره عمومی شناخته شدن در تلویزیون‌های قطر٬ زمانیکه او شروع به این کار کرد کار معمولی نبود. بنابراین او به نوعی مشوق همه ما بود. من دیدگاه‌های او را دوست داشتم و او را الگوی خودم می‌دانم.

الگوهای زیادی در جهان عرب وجود دارند٬ نمی‌توانم اسم همه آنها را ببرم ولی فکر می‌کنم او مدل اصلی من در نداشتن هیچ مرزی در پیشرفت و در عین حال حفظ هویت بود. او الگوی ملی من بود. هیچ وقت فکر نمی‌کردم پوشیدن روسری و بودن عضوی از جامعه شهری کار آسانی است. او این کار را کرد. وقت دیدم که همه او را با هویت ملی‌اش می‌پذیرند با خودم فکر کردم شاید بد نباشد من هم در همین جامعه حضور داشته باشم و دوباره می‌گویم درست بود.

المانیتور: چه سالی با او کار می‌کردید؟

الثانی: از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ با او کار می‌کردم. عالیجناب شیخه موزا٬ نقشی کلیدی در برنامه‌های بهبود اوضاع اجتماعی و وضعیت حقوق بشر در قطر داشت. او سازمان‌های زیادی به راه انداخت. یکی از آنها که من در آن کار می‌کردم شورای ملی امور خانواده نام دارد. از طریق این شورا او توانست به پیشرفت های زیاد در برنامه‌های اجتماعی و قوانینی که مربط به زنان٬ کودکان٬ افراد مسن و افراد دارای معلولیت دست یابد. به خصوص در مورد افراد معلول چون او توانست از شر نگاه بدی که بسیاری از جوامع شرقی در این زمینه دارند خلاص شود.

او این برنامه را پیش برد و ما را به استانداردهای جهانی نزدیکتر کرد. بنابران او به نوعی در این زمینه در قطر و در منطقه پیشگام بود.

المانیتور: وضعیت زنان و خانواده‌ها چه تغییر مشخصی در قطر در سال‌های اخیر داشته‌است؟

الثانی: همان طور که گفتم در جامعه ما زنان به عنوان مادر٬ خواهر و به عنوان پرستار دیگران بسیار مورد احترام بوده‌است. اما در مورد پیشرفت شغلی احتمالا چندان کار آسانی نیست. من فکر می کنم در هیجده سال گذشته از ۱۹۹۶ در زمینه قدرت بخشی به دستاوردهای بزرگی رسیده‌ایم. ما زنان زیادی داریم که در حوزه‌های مختلف از جمله وزارت خارجه  و دیپلماسی کار می‌کنند ولی همچنان باید در عرصه‌های دیگری مانند عرصه‌های نظامی و دفاعی پیشرفت حاصل کنیم٬ با وجود اینکه زنانی را داریم که در مشاغل فنی عرصه‌های مذکور کار می‌کنند.

بنابرین معتقدم در قدرت‌بخشی به زنان دستاوردهای زیادی کسب کرده‌ایم. ما در زمینه برابری جنسی -مانند بسیاری کشورهای دیگر- پیشرفت زیادی کسب کرده‌ایم. فکر می‌کنم در زمینه اصلاح قوانین مربوط به زنان و خانواده نیز پیشرفت‌های زیادی کرده‌ایم. به عنوان مثال تعیین کردن حداقل سن برای ازدواج زنان بسیار مهم بود و ما تلاش زیادی برای اجرای آن کردیم چرا که تاثیر فراوانی در توانایی زنان برای تحصیل و پیشرفت شغلی دارد.

المانیتور: فکر می کنید چه چالش‌های هنوز پیشرو هستند؟

الثانی: من به تندروی اعتقادی ندارم.  بعضی کشورها می‌خواستند به همه نشان دهند که اوضاع‌شان در حال بهبود است و تغییرات سریعی انجام دادند ولی جامعه‌ توانایی قبول این تغییرات سریع را نداشت. ما در قطر٬ تغییرات آهسته را انتخاب کردیم. یعنی مثلا پذیرفتن کنوانسیون رفع تبعیض علیه زنان. قطر یکی از کشورهایی بود که دیر به این کنوانسیون پیوست. فکر می‌کنم پنج سال طول کشید تا ما در سطح ملی در این مورد بحث کنیم و به نتیجه برسیم. ما مناظره‌های زیادی را برگزار کردیم. در زمانیکه این مناظره‌ها اتفاق افتادند من عضو شورای ملی مسائل خانواده بودم. ما از ابزار گفتگو با خانواده‌ها با مردان و زنان استفاده کردیم. حتی بسیاری از زنان نیز با پیوستن به این کنوانسیون موافق نبودند چرا که فکر می‌کردند این کار به معنی ورود اندیشه‌های خارجی (غربی) است و نمی‌خواستند خودشان یا خانواده‌هایشان را در معرض چنین اندیشه‌هایی قرار دهند. بنابراین این مشکل فقط مردان نبودند٬ زنان هم بخشی از این مشکل بودند.

 اما من فکر می‌کنم به خاطر روندی تدریجی‌ که در پیش گرفته بودیم توانستیم رضایت آنها را جلب کنیم. در این زمینه رفتار بسیار دموکراتیکی داشتیم. ما موافق شدیم رضایت جامعه‌مان را کسب کنیم که بله ما به کنوانسیون می پیوندیم ولی باید بعضی موارد را توضیح دهیم. نه تردیدهایمان بلکه دستکم باید توضیحاتی درباره بعضی از مواد کنوانسیون که انتظار داریم درک کند که اینها مواردی هستند که بسیار بیشتر باید در موردش در سطح ملی کار کرد تا اینکه بتوان اجراییشان کرد. این همان چیزی است که من داشتم می‌گفتم. فکر می کنم یکی از چالش‌هایی که در آینده با آن مواجه خواهیم شد بیشتر به برابری جنسی برمی‌گردد. صدای بازیگری که در مراسم اسکار این مسئله را با صدای بلند داد می‌زد شنیدیم. فکر می‌کنم این چیزی است که باید رویش خیلی کار کرد و کاری بکنیم که واقعا نیاز است -با فهمی بر اساس جامعه٬ چرا که هیچ موردی نیست که برای همه جوامع صادق باشد. ما باید هم در سطح ملی و هم در سطح بین‌المللی در مورد آن فکر کنیم.

المانیتور: فکر می‌کنم شما به این مورد اشاره کردید ولی اجازه دهید ازتان بپرسم به نظر شما بزرگترین تصویر اشتباهی که از زنان قطر و خاورمیانه در اینجا با آن روبرو می‌شوید چیست؟

الثانی: فکر می‌کنم سوء برداشت‌هایی که مثلا در مورد حجاب وجود دارد. امیدوارم مردم بفهمند که پوشیدن روسری ارتباطی به اینکه زنان با گروه‌های مختلف اجتماعی روبرو شوند و بتوانند در محیط‌هایی کار کنند که آنها را به رسمیت می‌شناسد ندارد. فکر می‌کنم از این مرز عبور کرده‌ایم. منظورم این سوء برداشت درباره حجاب است.

فکر می‌کنم همه این ترس‌ها به چیزی برمی‌گردد که ما آنرا اسلام هراسی می‌نامیم. حتی زنان نیز به شدت تحت تاثیر آن هستند. متاسفانه موارد زیاد را می‌بینیم که زنان به خاطر ظاهرشان مورد آزار و اذیت و یا سوء تفاهم قرار می‌گیرند و فکر می‌کنم در این زمینه باید کارهای زیادی صورت بگیرد خصوصا در مواردی که این حوادث به خشونت می‌انجامد و مردم نیازمند عدالت هستند. موارد بسیاری بود که زنان مورد حمله واقع شدند ولی دستگاه قضایی نتواسته عدالت را جاری سازد. فکر می‌کنم این موردیست که باید رویش کار کنیم و ببینیم چطور می‌شود با این مسئله روبرو شد.

مسلم است که ما قبول داریم که مرزی مشخص بین آزادی بیان و پاسداری از مردمی که از دستورات دینشان پیروی می‌کنند وجود دارد ولی وقتی اوضاع به سمت خشونت پیش می‌رود باید مطمئن شویم در مورد زنانی که با این حوادث روبرو می‌شوند٬ زنان مسلمان٬ عدالت برقرار می شود. علاوه بر این به خاطر شبکه‌های اجتماعی مردم متوجه این موضوع می شوند و این ابزاری خوب برای فهمیدن این موضوع است.

المانیتور: کشتن سه جوان مسلمان در چپل هیل در ایالت کارولینای شمالی یکی از مثال‌های اخیر این پدیده است.

الثانی: بله٬ منظورم این است که مهم است این جنایت به عنوان جنایتی کینه جویانه شناخته شود. این کار به هیچ وجه چیز بدی نیست. شما به اسلام ارتباط داده نمی‌شوی. در آخر اینها آمریکایی هستند.

المانیتور: آیا از زمانیکه دیپلمات شده‌اید٬ دستاوردی داشته‌اید که به آن مفتخر باشید؟

الثانی: یکی از وظایفم که از صمیم قلب به آن علاقه داشتم به سال‌ها قبل وقتی من در نیویورک به عنوان دیپلمات کار می‌کردم برمی‌گردد. توانستم اهمیت نابسامانی‌های پیشرونده اوتیسم را تشخیص دهم. در گذشته به اوتیسم توجه کافی نشده بود. اوتیسم یکی از آن نابسامانی‌های پیشرونده‌ایست که متاسفانه به عنوان مسئله‌ای حاد طبقه بندی نشده است٬ درحالیکه هست. این بیماری زندگی کودکان بسیاری را تحت تاثیر قرار می‌دهد. هم در قطر و هم در منطقه. ما امروز نسبت به این بیماری بسیار آگاهتر هستیم.

ما بحث های زیادی کردیم قطعنامه ای احتمالی به مجمع عمومی سازمان ملل بفرستیم تا روزی جهانی برای آگاهی بخشی درباره اوتیسم مشخص کند. در این زمینه من همکاری نزدیکی با یکی از سازمان‌های شناخته شده آمریکایی به نام اوتیسم سخن می‌گوید (Autism Speaks) داشتم. دیدن اینکه اینجا در آمریکا مجادلات زیادی در مورد گذراندن قوانین مربوط به تشخیص سریع اوتیسم -به عنوان مثال مهیا کردن خدمات برای خانواده‌هایی که با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کنند- وجود دارد برایم بسیار شگفت انگیز بود. ما همکاری نزدیکی با هم داشتیم و موفق شدیم در سال ۲۰۰۷ قطعنامه‌ای در این زمینه تصویب کنیم. این دستاورد بسیار برایم دوست داشتنی بود چراکه اثرش را می‌دیدم. من با مردم در خیابان‌ها ملاقات می‌کردم. وقتی شروع به صحبت با آنها می‌کردم و آنها می‌فهمیدند که من اهل قطر هستم در این زمینه کار می‌کنم به من می‌گفتند تو روی زندگی ما تاثیر گذاشتی. ما بچه‌ای داریم که به اوتیسم مبتلاست.  این واقعا دوست داشتنی ترین دستاورد من بوده‌است.

المانیتور: در حال حاضر کدام مسائل هستند که بیشتر از همه رویشان در سازمان ملل یا در برنامه‌های خودتان زمان می‌گذارید؟

الثانی: متاسفانه برای ما که از جهان عرب می‌آییم٬ زمانه زمانه بسیار پرتنشی است. بیشتر مسائلی که شورای امنیت روی آن تمرکز کرده‌است به جهان عرب مربوط می‌شود: فلسطین٬ سوریه٬ عراق٬ لیبی٬ یمن. کارهای زیادی هست که باید انجام دهیم. به خصوص امسال که قطر ریاست شورای همکاری خلیج فارس را به عهده دارد. ما از ماه دسامبر(آذر) ریاست این شورا را به عهده گرفتیم و این مسئولیت بزرگی است. به خصوص در مورد یمن باید این مسئله را بررسی کنیم و با همسایگانمان در این مورد همکاری کنیم. امسال با این ریاست ما مسئولیت ویژه‌ای داریم. در مورد مسائل دیپلماتیک٬ البته گفتگو درباره برنامه توسعه پس از ۲۰۱۵ که در ماه سپتامبر آنرا جمع بندی خواهیم کرد.

همانطور که می‌دانید در سال ۲۰۰۰ نشست هزاره برگزار شد و اسناد مربوط به آن منتشر شد. در این اسناد اهداف زیادی تعیین شد و اصول زیادی در مورد بهداشت٬ آموزش و محیط زیست مطرح شد. در حال حاضر روی برنامه توسعه پایدار کار می‌کنیم. ما با جریان‌های دیگر با هم کار می‌کنیم و اصول و روش‌های خاصی برای برخورد با این مسائله پیش رو به کار می‌بریم. به عنوان مثال تحولات جدیدی در مورد برنامه مربوط به تغییرات آب و هوایی و موارد دیگری که به فجایع طبیعی و درگیری‌ها مربوط می‌شوندبه دست آمده‌است. چرا که از سال ۲۰۰۰ تا به امروز شرایط تغییر زیادی کرده‌است.

المانیتور: در مورد سوریه چه فکر می‌کنید؟ چطور تحولات مربوط به مداخله‌ علیه گروه دولت اسلامی را ارزیابی می‌کنید؟ به نظر شما هیچ راه حلی وجود دارد؟

الثانی: در مورد سوریه٬ انقلاب وارد پنجمین سالش می‌شود. کسی انتظار این را نداشت که این انقلای اینقدر طول بکشد و شمار کشته ها از ۲۱۰۰۰۰ نفر فراتر برود و سیل پناهندگان به کشورهای لبنان٬ عراق٬ ترکیه و اردن سرازیر شود. این باورنکردنی است. اما وقتی بحث برخورد با این پدیده افراطی جدید٬ تروریسم و داعش می‌رسد باید گفت قطری یکی از اعضای ائتلاف علیه تروریسم است. ما به تلاش‌هایی که ایالات متحده٬ فرانسه و چند کشور دیگر منطقه می‌کنند پیوسته‌ایم. فکر می‌کنم این ائتلاف بزرگتر و قویتر می‌شود و حمایت مالی٬ نظامی و لوجستیکی بیشتری از آن می‌شود. اما برای ما٬ قطر٬ ما همیشه تاکید کردیم که باید با ریشه‌های این مسئله برخورد شود.

ریشه این مسئله رژیم است. رژیم سوریه. نمی‌توان با داعش جنگید یا آن را مهار کرد بدون اینکه بخواهیم به سراغ منبع مشکل یعنی رژیم سوریه برویم. در شروع تحولات داعشی وجود نداشت. داعش پدیده‌ای بود که وقتی به ریشه مشکل توجهی نشد بوجود آمد. کشورهایی بودند که قصد حل این مشکل را داشتند ولی بن بست در شورای امنیت جلوی آن را گرفت و عدم توانایی در اتحاد در این مورد باعث ناتوانی در حل این مشکل در جامعه جهانی شد.

المانیتور: آیا شما اجماعی در مورد داعش می‌بینید؟ اجماعی حتی با حضور روسیه؟ آیا نوعی چرخش در ارائه راه حل سیاسی دیده می‌شود؟

الثانی: دیروز (۲۶ فوریه) گفتگویی در مورد وضعیت انسانی در سوریه برگزار شد و اظهار نظر اعضای شورای امنیت سازمان ملل را شنیدیم. به نظر من لحن بعضی‌ها که در گذشته در مواردی مشکلاتی داشتند تغییر کرده‌است. به نظرم این به این معنی است که از رژیم سوریه نیز خواسته شود که با فرستاده ویژه سازمان ملل٬ استفان دو میستورا٬ و تلاش های جهانی همکاری کند تا راه حلی سیاسی پیدا شود. امیدوارم آنچه من دیروز شنیدم واقعی باشد چراکه این لحن برای من جدید بود و اگر بتوانیم به اتحاد برسیم هم رژیم سوریه و هم داعش منزوی می‌شوند. این باعث تقویت ائتلاف می‌شود و ما قادر خواهیم بود برای بدرفتاری‌های دولت سوریه هم فکر بکنیم. مردم سوریه نیز احساس می‌کنند عادلانه با آنها برخورد شده و فکر نمی‌کنند که ما رهایشان کرده‌ایم.

المانیتور: دوست دارید نسل‌های آتی زنان در خاورمیانه چگونه باشند؟

الثانی: به نظر من زنان خاورمیانه تا همین جا نیز دستاوردهای زیادی داشته‌اند. زنان تونس و الجزایر و مصر و البته نمی‌خواهم اسم همه کشورهای خلیج را ببرم. اما بدون شک زنان کویت و عربستان سعودی جز این زنان هستند. در همه این کشورها زنان پیشرفت‌های زیادی کرده‌اند و پیشرفته تر از نسل‌های پیشینشان بوده‌اند.

فکر می‌کنم باید از این دستاوردها محافظت کرد و به آینده نگاه کرد. دیدیم که زنان چگونه پیام آور روند تحولات بهار عربی در جهان عرب شدند. به عنوان مثال توکل کرمان در یمن که برنده جایزه صلح نوبل نیز هست. او صدای مردم جوان یمن بود که خواهان عزت٬ برابری و عدالت بودند. با وجود اینکه یمن کشوری محافظه کار است صدای آنان را یک زن به گوش همه می‌رساند. همین مسئله در مورد زنان کشورهای دیگر نیز وجود دارد.

من فکر می‌کنم باید از آنچه به دست آرده‌ایم محافظت کنیم و من خیلی خوشبین هستم. ما زنان جوان بی‌نظیری در کشورمان داریم. مثلا هر وقت من به ماموریت می‌روم حتما در تیم همراهم اعضای زن حضور دارند و این مسئله را در نسل جوانتر نیز می‌بینم. می‌بینم که علاقه وافری وجود دارد که پیشرفت بیشتری صورت بگیرد و آنها همان احساس مسئولیتی را دارند که وقتی من کارم را شروع کردم داشتم. به همین خاطر نگرانی از این بابت ندارم و می‌دانم که آنها همین کار من را خواهند کرد. کارهای بسیاری هست که باید انجام شود و آنها می‌خواهند همین حس به دست آوردن چیزی را داشته باشند. فکر می‌کنم همین عامل به آنها کمک می‌کند تا این مشعل را به نسل بعدی منتقل کنند.

Continue reading this article by registering at no cost and get unlimited access to:

  • The award-winning Middle East Lobbying - The Influence Game
  • Archived articles
  • Exclusive events
  • The Week in Review
  • Lobbying newsletter delivered weekly
Found in: women’s rights, women’s issues, women in society, united nations, qatar, national identity, isis, arab women

Al-Monitor Staff

x

The website uses cookies and similar technologies to track browsing behavior for adapting the website to the user, for delivering our services, for market research, and for advertising. Detailed information, including the right to withdraw consent, can be found in our Privacy Policy. To view our Privacy Policy in full, click here. By using our site, you agree to these terms.

Accept